Schaduw – Mirko Zilahy

Drie gruwelijke moorden in drie dagen tijd. Als blijkt dat ze een verband met elkaar hebben wordt commandant Enrici Mancini op de zaak gezet, al heeft hij andere dingen aan zijn hoofd. Mancini verloor zijn vrouw aan kanker en probeert de arts die haar behandelde op te sporen, deze lijkt namelijk met de noorderzon te zijn vertrokken. Terwijl Mancini zijn zoektocht op een lager pitje zet, komt hij in aanraking met lichamen die op lugubere wijze zijn vermoord door ‘De Schaduw’, maar wie is deze moordenaar en wat is zijn motief?

We treffen het hoofdpersonage op een zwak moment in zijn leven: hij probeert de dood van zijn vrouw te verwerken. Ondertussen wordt hij op de zaak van de seriemoorden gezet, waar hij met grote tegenzin aan begint. Wanneer het onderzoek start blijkt dat de slachtoffers niet simpelweg zijn vermoord, maar ook als tekens dienen. De moordenaar wil iets duidelijk maken, maar wat? Wanneer de puzzelstukjes in elkaar vallen, ontdekt Mancini dat deze zaak hem toch meer raakt dan dat hij had verwacht.

Deze thriller is niet geschikt voor mensen met een zwakke maag, want deze moordenaar neemt zijn slachtoffers goed onder handen. De hoofdstukken wisselen af tussen de verhaallijn waarin de commandant de zaak probeert op te lossen en de verhaallijn waar je (vaak eerder dan Mancini) ontdekt dat er een moord wordt gepleegd. Hierdoor ontstaat er een spanning waarbij niet alleen Mancini en zijn mensen op zoek zijn naar de dader, maar ook de lezer zelf nadenkt over wie dit zou kunnen hebben gedaan.

Mirko Zilahy (1974) heeft een interessante thriller geschreven, niet alleen door de bovengenoemde spanning en het personage van Mancini, maar ook omdat hij een andere kant van Rome laat zien. Waar het gemiddelde spannende boek dat zich afspeelt in Rome vaak te maken heeft met de geheimen binnen de kunstwereld en het Vaticaan (denk aan Dan Browns Het Bernini Mysterie) en daarmee de nadruk legt op het mooie toeristische deel van de stad, zet Zilahy juist een lelijke kant van de hoofdstad neer. Dit roept minder herkenning op bij de gemiddelde Rome-liefhebber, maar hierdoor ontstaat er wel een duisterheid die aansluit bij het verhaal. Zilahy weet dit debuut tot het einde spannend te houden en is zeker het lezen waard.