Crossing Border: sfeerverslag interview Paolo Giordano

Deze blogpost verscheen eerst op Hoofdstuk 12.

Schrijvers die ik in actie wil zien, komen vaak niet bij mij in de buurt. De ene keer laat ik een evenement dan voorbij gaan en een andere keer stap ik op de trein voor een reis naar de andere kant van het land. Iedereen die mij al langer volgt, weet dat ik een groot fan ben van Paolo Giordano. Ik schreef mijn scriptie zelfs over zijn romans. Toen bleek dat Giordano naar Den Haag kwam vertrok ik na mijn werk naar de stad die ik eigenlijk alleen maar ken van het strand dat ik vroeger weleens met mijn ouders bezocht.

In een donker theaterzaaltje met op het podium een huiskamersetting interviewde Theo Hakkert, journalist voor de Tubantia, de Italiaanse schrijver.  Giordano brak zo’n negen jaar geleden door met De eenzaamheid van de priemgetallen. Daarna verschenen Het menselijk lichaam en Het zwart en het zilver van zijn hand. De hemel verslinden is zijn meest recente werk en was een belangrijk onderdeel van het gesprek tussen de twee heren.

 

 

Ik ga bewust niet in op wat er is besproken over deze roman, omdat het de verhaallijn deels spoilt en het de eigen interpretatie in de weg kan staan. Wat ik wel kan verklappen is dat Giordano thema’s aanhaalt die we al in zijn eerdere romans zagen zoals eenzaamheid, liefde en dood. Bovenal weet hij deze onderwerpen in een hedendaags jasje te gieten met klassieke boeken als basis voor het verhaal.

Daarnaast was er zowel tijd voor een grapje als voor serieuze onderwerpen. Zo vertelde Giordano hoe het was om op te groeien als zoon van een gynaecoloog en hoe hij als puber katholiek wilde worden als reactie op zijn anti-christelijke opvoeding. Op het moment dat de Italiaanse politiek ter sprake kwam, was de tijd helaas al om.

Na het interview was er nog een signeersessie. Ik liet mijn De hemel verslinden voorzien van een krabbel en vertelde even over mijn scriptie. Na een leuke reactie van mijn favoriete auteur besloot ik een ander onderdeel waar ik naartoe wilde over te slaan, omdat mijn eerste uitje na een maand ziek zijn er toch iets harder inhakte dan ik had verwacht. Maar, hé, ik ging als een gelukkig mens naar huis.