De geniale vriendin – Elena Ferrante

Lila en Elena groeien als beste vriendinnen samen op in een volksbuurt in het Napels van de jaren vijftig. Het is de tijd waarin het niet voor zichzelf spreekt dat kinderen doorleren, al helemaal niet als je een meisje bent. Lila is bovengemiddeld intelligent, ze leert zichzelf lezen waardoor ze op de lagere school een voorsprong heeft op de rest. Elena is niet zo slim als haar vriendin, maar wel ijverig en met Lila als voorbeeld weet ze uitmuntende cijfers te halen, toch is ze maar zelden beter dan haar vriendin. Na de lagere school smeekt de lerares bij Elena’s ouders om haar door te laten leren. Ze stemmen toe, maar niet van harte. Lila gaat daarentegen werken in de schoenmakerij van haar vader, maar verlangt naar rijkdom en besluit daarom om jong te trouwen. 

Door het proloog wordt duidelijk dat Elena in De geniale vriendin terugblikt op haar kinder- en pubertijd met Lila. Ferrante toont zich hiermee meteen als een ijzersterke verteller, die het oude en harde Napels uitgebreid omschrijft, want met iedere zin waan je jezelf in de straten van deze Zuid-Italiaanse stad. Ondanks dat het om twee vriendinnen gaat, beschrijft Ferrante ook de concurrentie tussen de twee meisjes. Ze willen namelijk allebei op hun manier de beste zijn en dat is hard werken voor Elena, die altijd net een stap achterloopt, zelfs als zij doorleert en Lila niet.

Deze bestseller zit vol tegenstellingen, die ervoor zorgen dat er een boeiend verhaal ontstaat. Een belangrijke tegenstelling voor het verhaal is de omgeving, die bestaat uit armoede, de zwarte markt en zware criminaliteit, tegenover de onschuld van Elena en Lila die beiden verlangen naar een beter leven. Al doen zij dit beiden op hun eigen manier. Zo is Lila niet alleen slimmer, maar wordt ze in haar pubertijd ook nog eens knapper. Elena’s uiterlijk gaat daarentegen achteruit als ze ouder wordt. Toch blijven ze steeds bij elkaar terugkomen en staan ze elkaar bij in moeilijke tijden.

Ferrante is een goede vertelster en ook het verhaal zit goed in elkaar, maar voldoet niet aan de hoge verwachtingen. Ze wordt zelfs ‘de krachtigste literaire stem uit Italië’ genoemd door de New York Review of Books en ook het mysterie achter haar pseudoniem wekte interesse. Na al het lof over deze boekenserie kon dit eerste deel niet anders dan ruim 300 pagina’s aan meeslependheid zijn. Dit zou een boek moeten zijn dat constant in je gedachten blijft naspelen en met personages waar je nachts in bed nog aan zou denken, maar dat is niet zo. Met andere woorden: de basis van dit boek is goed, maar het heeft niet de kracht om te raken zoals de meeste media beweren.